صفحه هفتاد و پنجم دفتر لامپ

تو مرا ز خود چنان برانی که دلم به هیچ کس خوش نیاید! و من تو را چنان بخواهم که بی تو جان نخواهم هر چند جان تویی.

تو چرا ز من گریزی؟ تو چرا مرا نخواهی؟

تو ز من چنان گریزی که ندانی ار گریزم بجز آستانت ای گل نبود پناهگاهی و چنان تو را بخواهم که به خواهش هزاران سنم و وزیر و شاهد نبود فراق گاهی.

تو چرا ز من گریزی؟ تو چرا مرا نخواهی؟

و من از تمام دنیا به دو چشم شرمسارم که بجز رخت نخواهم که ببینم آفتابی

و تو هم چنان پس ابر گرفته‌ای ز سویم، که نمی‌توانمت دید و از این ندیدن تو شده بر دلم غباری.

تو چرا ز من گریزی؟ تو چرا مرا نخواهی؟

 

لامپ سوخته

صفحه هفتاد و چهارم دفتر لامپ

من مخلوطی از دلتنگی و چیزهای دیگری هستم که اصلا مهم نیستند. کاش دنیا جور دیگری بود و کاش چیز دیگری می‌خواست و ما هم پی راه دیگری بودیم

هر لحظه صدای خودم در گوشم می‌پیچد که انگار چیز دیگری می‌خواهم، چیز دیگری می‌جویم! کاش صدایش در نیایید که این همه عمر اشتباه کردیم

سایه‌ی تو را دنبال می‌کنم و تو را می‌خواهم و ممکن نیستی و به داشتن سایه‌ات اکتفا می‌کنم.

هر اتفاق، هر نگاه و هر کلمه کلیدواژه‌ای برای تو را به یاد آوردن شده! فکرم از تو دور نمی‌شود. هر چیزی را می‌توان جبران کرد اما شاید از پس هزینه‌ی جبران آن برنیاییم مثل این نبودن‌ها که میگذرند و بازگشتی ندارند.

تا آخر عمر حسرت نداشتن و نتوانستن گلویمان را فشار دهد و با جان کندن جانمان را بگیرد

دیگر “ای کاش” گفتن افاقه نمی‌کند باید کاری کرد! تمام دیوار ها ریخته! هیچ ستونی نیست هیچ سرپناهی نیست خودمانیم و خودمان باید تکیه ندهیم باید دل نبندیم

دیر آن زمانی‌ست که هیچ جا نباشی

 

لامپ سوخته

پلی‌لیست – ای درد ای بار – دنگ شو

یادمه اون شب که رفتی‌ چشمو بستم، شیشه عمر جوونیمو شکستم تا به تو پیغام دلجوئی فرستم اسمتو با شیشه کندم روی دستم
درد اومد . . .
داد اومد . . .
مثل هر روزی که پیشم نیستی فریاد اومد

این وسط مونده دل تنگ شده‌ی من و انصاف نداشته‌ی تو. عادت که نکردی؟ عادت نکن! برگرد، وقتی به نبودن عادت کردی دیگه چه امیدی به زندگی و عشق میشه داشت

دنگ شو

#گوش_کن :

-پلی‌لیست آقای لامپ-

صفحه هفتاد و سوم دفتر لامپ

رفته بودم که گفت “اصلا مسخره نیست. شاید دوباره برگردد؛ همه چیز متغیر است!”

من بازگشتم، هرچند از نیمه راه به نیمه راه! اما بازگشتم. من از ابتدا شروع نمی‌کنم من تا نیمه‌های راه را رفتم و دیدم و برگشتم دیگر در آغاز نیستم و نخواهم بود.

هر کس قدمی بردارد حتی اگر برگردد باز میانه راه است. او چیزی را دیده که ندیده بود و به چیزی می‌اندیشد که نمی‌اندیشید.

کاش میشد دوباره متولد شد یا ای کاش بازگشت در زمان بود.

آن لحظه که دستانم را باز می‌کنم و از ناشناختگی تو در آغوشم شگفت زده می‌شوم. آن لحظه که هر دو غریبه‌ای هستیم که همدیگر را بهتر می‌شناسیم. برمی‌گردی و خواهی دید همه چیز متغیر است.

رنج دوری چیز عجیبی نیست. دوست داشتن همه چیز را معنا می‌بخشد و من خواهم دید که تو مانند من بازخواهی گشت.

اما دیگر در آغاز نخواهی بود. به روزی دل نخواهی بست که پس از آن شب می‌رسد و با ستاره‌هایی انس نخواهی گرفت که روز دیگر نیستند. هرچند آنها نیز باز خواهند گشت. اما به فردا؛ و تمام سختی زندگی در همین معنی نهفته است

من به آغاز باز نخواهم گشت و تو دوباره می‌آیی و چون هر دو برگشته از نیمه راه در نیمه راه هستیم با هم خو نخواهیم گرفت و باز ای کاش بازگشت در زمان بود.

 

لامپ سوخته

دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن! – حافظ

دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن

در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن

از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن

از دوستان جانی مشکل توان بریدن

خواهم شدن به بستان چون غنچه با دل تنگ

وان جا به نیک نامی پیراهنی دریدن

گه چون نسیم با گل راز نهفته گفتن

گه سر عشقبازی از بلبلان شنیدن

بوسیدن لب یار اول ز دست مگذار

کآخر ملول گردی از دست و لب گزیدن

 

فرصت شمار صحبت کز این دوراهه منزل

چون بگذریم دیگر نتوان به هم رسیدن

 

گویی برفت حافظ از یاد شاه یحیی

یا رب به یادش آور درویش پروریدن

 

غزل ۳۹۲ حافظ

صفحه هفتاد و دوم دفتر لامپ

گفتم همشون اول مثل ما بودند یهو صبح بیدار شدند و دیدند خیلی مهم هستند گفتی خدا کنه اون صبحی که ما بیدار میشیم قبل مرگمون باشه

گفتم تو اصلا دلت میاد از مرگ بگی گفتی دلم نمیاد ولی مگه باید دلم بیاد گفتم باید نداره ولی خوب نمیخوام بمیرم حداقل تا وقتی که یه بار از ته دل نخندیده باشم.

تو هم گفتی: خوب منم تا وقتی کسی رو از ته دل نخندونم آماده نیستم. برای همین غصه نخور دیوونه خودم از ته دل میخندونمت.

خندیدم

میگفتی آدم‌های دور و برت مثل اون کیف آبی شدند که توی ویترین مغازه بود و من خیلی دوستش داشتم، میترسم یه روز مث این کیف مشکیه که سه ساله دارمش دوستم نداشته باشی

گفتم اگر اون کیف آبی رو بخرم این فکرهای مسخره رو میندازی دور؟ گفتی دوتا آبی بود من اونیو دوست دارم که آبیش روشن‌تره

کیف آبیه رو برات خریدم و گذاشتم گوشه اتاق جوری که وقتی میای تو چشم باشه

روی تمام روزنامه‌های مچاله شده‌ی توی کیف با ماژیک پررنگ بزرگ نوشتم دیوونه تو که اون کیف مشکیه نیستی! تو دنیامی! دنیا که دو سال و سه سال نداره… تا هر وقت زنده باشم میخوامت وقتی هم مردم دلگرم اینه که یه بار از ته دل به تمام کیف آبی‌ها و کیف مشکی‌ها خندیدم

 

لامپ سوخته

صفحه هفتاد و یکم دفتر لامپ

اومده میگه چی شده دیگه حرف نمیزنی میگم چیزی یادم نمیاد که بگم اگر هم یادم بیاد قبل این که چیزی بگم از خودم میپرسم حالا گیریم این حرفم زدی، خوب؟ که چی؟ بعد هر چی حرف تو ذهنم بود دود میشه میره هوا و انگار نه انگار اصلا قرار بود حرفی زده بشه، همینطور با لبخند ممتنع خیره میشم و انگار نه انگار

حرف زدن بهترین لذت دنیاست اما وقتی حرفی باشه وقتی کسی باشه

خیلی وقته زبونمو بریدی و رفتی

مثل موج ضعیف و گم شده‌ی رادیوی ماشین توی جاده هی گاه و بی‌گاه صدام میکنی و دوباره محو میشی

از خودم پرسیدم کجای این جاده برسم تا صدای تو همیشه باشه و بشنوم که بتونم من هم چیزی برای گفتن داشته باشم

کسالت آور بودن جاده و خش خش رادیو. خسته شدم و زدم کنار منتظر نیستم اتفاقی بیوفته، فقط میخوام هیچ چیزی نشنوم

خسته نیستی از نبودنت؟ من حسابی از این موضوع خسته شدم. به این فکر میکنم وقتی برگشتی به حرف‌هات مثل حرف‌های یه راننده تاکسی گوش بدم و بعد از یه لبخند بگم ممنون همین کنار پیاده میشم و واقعا هم انتظار دارم از این لبخندم احساس رضایت کنی و آماده بشی برای مسافر بعدی صحبت کنی انگار نه انگار

دیروز تلفنم رو برداشتم، چشمامو بستم و شماره گرفتم میخواستم از هزار نفر سراغتو بگیرم و ببینم کسی ازت خبر داره؟

من دیوونه نیستم عاشق خط مزاییک‌ها هم نیستم فقط دلم برای کسی تنگ نمیشه. میشد ولی دیگه نمیشه.

و هنوز به این فکر میکنم که اگر برگردی سیلی بزنم و اشک بریزم یا لبخند بزنم و نوازشت کنم

شاید هم رادیو رو خاموش کنم تا امیدی به برگشتنت نباشه انگار نه انگار

 

لامپ سوخته