صفحه چهارم دفتر لامپ

سرت را درد نمی‌آورم که دوباره دردِ سر شود، دردِ سر شود برای من، که تو غم مرا بخوری . . .

این روزها که درد کم نیست، همین بی‌دردی هم کلی درد دارد، این که کنار تو باشم و بنالم! اینکه همه باشند و امیدی نباشد! راستی این را یادت باشد، هیچوقت به کسی نگو “تو چرا غمگینی؟ تو که همه چیز داری!” یادت باشد آدم‌ها جدا از هم رشد می‌کنند! آدم‌ها در خلوتشان بزرگ می‌شوند، به هیاهوی وقتی با هم هستند نگاه نکن، آدم‌ها سخت تنها هستند.

سرت را درد نمی‌آورم که دوباره درِدِ سر شود، دردِ سر شود برای من که ببینم ناراحتی، از حرف‌های من.

حالا تو بگو

تا قیامت هم که حرف بزنی فقط گوش میکنم . . .

 

لامپ سوخته

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دو × 2 =

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.